عزیزان،
این استوری رو پدر مهسا امینی دیروز منتشر کرده.
تصویری جنریت شده توسط هوشمصنوعی از مهسا امینی در حالیکه پرچم کردستان عراق رو بر دوش داره و در پس زمینه هم دختری با همین پرچم.
پدری که عامدانه و با دستور سازمانی به جای خونخواهی دخترش، پرچم تجزیهطلبی رو بالا برده.
انگار نه انگار که هزاران نفر از جوانان شریف ایرانزمین بودند که در دفاع از دختر ایشون که قربانی وحشیگری رژیم روافض شده بود در اعتراضات زن، زندگی، آزادی از تهران تا مشهد، از اهواز تا زاهدان و رشت و ساری توسط رژیم روافض به قتل رسیدن و جون عزیزشون رو از دست دادن.
امروز موقع دیدن مراسم خاکسپاری یاد این مصاحبه افتادم.
اینجا از زبان همهی ما حرف زدی و حتی با اون سوال احمقانه عصبی شدی، انگار یکی از ما بودی💔
بدرود عمو لیندزی عزیز
قیصر رو آوردن تو تجمعات تهران. بیضایی چقدر قشنگ گفته بود: "گویی مردمان دیگری وارد کردهاند و ما در وطن خویش بیگانهایم. دنیا به دست اوباش است و نیکان به گناه لیاقت میمیرند."
شما نبودید، نمیدونید.
همینهایی که الآن برای لخت کردن چند تا کلاغ با AI یک شبه مدافع حقوق زنان شدن، وقتی ماجرای تجاوز و شکنجهی پرستارها تو زیرزمین بیمارستان رجایی تو ۱۸-۱۹ دی مطرح شد، هیچکدوم لام تا کام حرف نزدن.
بعضیها هنوز اصرار دارند که ترامپ حتماً یک نقشه پیچیده و مخفی درباره ایران دارد و ما هنوز از جزئیات آن خبر نداریم. اما گاهی اوقات سادهترین توضیح، درستترین توضیح است.
شاید اصلاً نقشه پیچیدهای در کار نباشد. شاید آنچه میبینیم مجموعهای از تصمیمهای متناقض، تغییر مسیرهای مکرر و ناتوانی در انتخاب میان دو سیاست کاملاً متفاوت باشد.
یک ضربالمثل انگلیسی میگوید: «اگر مثل اردک راه میره، مثل اردک شنا میکنه و مثل اردک صدا درمیاره، احتمالاً اردکه.»
یعنی وقتی همه نشونهها یک چیز رو نشون میدن، نباید با اصرار دنبال چیزی گشت که به احتمال زیاد اصلاً وجود خارجی نداره.
یهسریا میگن بین کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی یا هر ایرانیِ بیگناهی که کشته میشه با جاویدنامان ۱۸ و ۱۹ دی نباید فرقی گذاشت.
فرق دارن عزیز، قدر زمین تا آسمون فرق دارن.
همهی کشتهشدهها برای ما عزیزند، اما همهی اونها در یک جایگاه نیستن: «عدهای قربانی بودن، عدهای قهرمان.»
کودکان میناب، مسافران هواپیمای اوکراینی و هر انسان بیگناهی که جونش رو جمهوری اسلامی گرفته، قربانیان جنایتهای این حکومتان و داغشون تا همیشه بر دل ماست، اما جاویدنامان دیماه فقط «کشتهشده» نبودن،
اونها آگاهانه ایستادن، خطر رو دیدن، سکوت نکردن و جون عزیزشون رو برای ایران ما دادن.
با چه منطق و چه شرافتی میشه کسی رو که قربانیِ ظلم شده با کسی که آگاهانه برای مقابله با ظلم جون داده، در یک دسته قرار داد؟
باز هم میگم، برای ما هر دو عزیزن،
اما یکی نماد رنج تحمیلشدهست و دیگری نماد شرافت، شجاعت و ایستادگی.
احساس مرگ دارم
از اینکه تقریبا هممون فکر میکردیم این بار که اینترنت وصل میشه جمهوری اسلامی نیست،
مثل دی، که فکر کردیم تموم شده، حس مرگ دارم از این همه نشدن و از این همه خون…
جدی مردمِ هیچ کشوری حتی برامون هشتگ هم نزدن.
نه برای قتلعاممون، نه حتی قطعی اینترنتی که اگه خودشون ۱ ساعت نداشته باشنش، سه بار سکته میکنن.
آخ ایرانیِ قشنگم
چقدر تنهایی تو
شما از کی فهمیدید پولدار نیستید و کیر خر!
چی شد اکس شما به اکس تبدیل شد و کیر خر!
چی شد فهمیدی شهرستانیای و کیر خر!
جواب این سؤالهای آخوند شاد کن شما فقط کیر خره دوستان، کیر خر!
حتی اگه اینا ترفند فریب دشمنه؛ یاید بگم خیلی ترفند زشت و بی شرافتیه؛
کلی زندانی در انتظار حکم تو ایران زیر دست جلادا هستن و چشم امیدشون به کمکه
میدونی این اخبار به اونا برسه چه حالی بهشون دست میده
ای بابا؛ میگذره این روزاهم
شبی كه بيمارستان، سنگر شد
اينجا صحنهى بازسازى شدهى يک فيلم سينمايى نيست!
اينجا قلب نجف آباد است،
بيمارستان منتظرى، شامگاه ١٨ دى.
تصاويرى كه لرزه بر اندام مى اندازد، روايتگر شبی است كه «تيمارستان» به «ميدان جنگ» بدل شد.
جايى كه صداى ممتد شليک ماموران، جاى خود را به فرياد مجروحانى داد كه جرمشان تنها ايستادن بود.
در ميان هجمهى خون و گلوله، فرشتگانى سپيدپوش را مى بينيد كه با دستانى لرزان اما ارادهى پولادين، در مرز ميان مرگ وزندگى مى جنگند.
اين ويديو، سندى است ماندگار از جنایتی كه در سكوت شب رخ داد و ايثارى كه در راهروهاى خيس از خون بيمارستان قد كشيد.